Datça’da Aşk Başkadır. Datça’ya Aşk Başkadır.

Bazen bir yer, bir insanı değil; ruhunu kendine âşık eder. İşte Datça tam da öyle bir yer.

Burada aşk, şehirdeki gibi aceleci, gürültülü, “yarın ne olacak” kaygılı değildir.

Datça’da aşk, rüzgârla aynı ritimde eser. Sabahın ilk ışıklarında Palamutbükü’nün taşlı yolunda çıplak ayak yürürken, denizin tuzu dudaklarında, sevgilinin parmakları avuçlarının içinde…

O an anlarsın ki, aşk burada başka türlü soluk alır.

Güneş Knidos’un antik taşlarında batarken, zamanın durduğunu hissedersin. Sanki binlerce yıl önce de aynı kızıllıkta bir âşık, aynı denize bakmış, aynı kalbi duymuştur.

Datça’da aşk eskimez. Çünkü burada her şey yavaşlar: kalp atışların, öpüşlerin, sözlerin… Hatta suskunluklar bile.

Sessiz bir sarılmada, “seni seviyorum” demeye bile gerek kalmaz; Ege rüzgârı zaten taşır o cümleyi kulaktan kalbe.

Datça’ya gelince… O başka bir sevda.

Ona âşık olmak, birine âşık olmak gibi değil. O, seni yavaş yavaş, fark ettirmeden ele geçirir. Önce badem çiçeklerinin kokusu burnuna dolar, sonra zeytin ağaçlarının altında uyuyakalırsın.

Bir gün uyanırsın ki, İstanbul’un, Ankara’nın beton kokusu mideni bulandırıyor. Bir daha Datça’ya dönmek için can atarsın. Dönünce de “neden gittim ki?” diye kendine kızarsın.

Datça’ya âşık olmak, bir daha hiçbir yere tam anlamıyla ait olamamaktır. Çünkü o, sana “burası senin evin” der. Kumsalda bulduğun o küçük çakıl taşı cebinde yıllarca taşımana, her dokunduğunda gülümsemene sebep olur. O taş, o rüzgâr, o mavi… Hepsi seninle gelir artık.

Sevgilim, eğer bir gün Datça’da el ele yürürsek, sana şunu söyleyeceğim:

“Bak, aşk burada başkadır. Çünkü burada sadece sevdiğin kişiyi değil, sevdiğin kişiyle birlikte ‘hayat’ı seviyorsun. Denizi, rüzgârı, zamanı, kendimizi… Hepimizi aynı anda.”

Ve eğer bir gün Datça’ya yalnız gidersen, şunu bil:

Sen oraya değil, o sana geliyor. Kalbinin bir köşesinde hep Datça kalıyor. Çünkü Datça’da aşk başkadır… Datça’ya aşk ise, ömürlük bir sevdadır.

Dönüşü olmayan, iyileşmeyen, bırakmak istemediğin bir sevda.

Datça’da olduğum her an, içimden bir ses fısıldıyor: “Burası aşkın memleketi.”

Ve ben inanıyorum. Çünkü kalbim burada daha yavaş, daha derin, daha hakiki atıyor.